śmigus

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

śmigus (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gw. (Kraków) gw. (Warszawa)[1][2] śmigus-dyngus
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) śmigus-dyngus
synonimy:
(1.1) gw. (Poznań) dyngus[3]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. śmigusowanie n, śmigusówka ż, śmiguściarz m
przym. śmigustny, śmigusowy
czas. wyśmigusować
związki frazeologiczne:
suchy śmigus
etymologia:
niem. Schmeckostern lub niem. Schmackostern[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: śmigus-dyngus
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Wielkanoc w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, s. 279, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2004, ISBN 83-232-1378-X.
  2. Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 269.
  3. Antoni Danysz, Odrębności słownikarskie kulturalnego języka polskiego w Wielkopolsce w stosunku do kulturalnego języka w Galicyi, „Język Polski” nr 8–10, s. 253.