brant

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

brant (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) urwisty, stromy, spadzisty[1][2]
odmiana:
(1.1) brant, brant, branta
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Lexin, Språkrådets lexikon, Institutet för språk och folkminnen
  2. Jacek Kubitsky, Słownik polsko-szwedzki, s. 510, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12413-X.

brant (język wilamowski)[edytuj]

brant (1.1)
zapisy w ortografiach alternatywnych:
braond
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pożar, płomień
(1.2) zgorzel, gangrena[1][2]
(1.3) śnięć zbożowa
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 318, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.