przytcza

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

przytcza (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[ˈpʃɨṭʧ̑a], AS[pšyṭča], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.udziąs.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) st.pol. przypadek, przykład[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
zobacz listę tłumaczeń w hasłach: przykład, przypadek
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 131.