keimen

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

keimen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
IPA/ˈkaɪ̯mən/ lub [ˈkʰaɪ̯mn̩]
podział przy przenoszeniu wyrazu: kei•men
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) kiełkować, zakiełkować
odmiana:
(1.1) [1] keim|en (keimt), keimte, gekeimt (haben)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Keim m
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: