explorativ

explorativ (język niemiecki)

wymowa:

IPA: [ˌɛksploʀaˈtiːf]

^ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) eksploracyjny, eksploratorski, poszukiwawczy

przymiotnik w użyciu przysłówkowym

(2.1) eksploracyjnie

odmiana:

(1.1)

(zob. deklinacja przymiotnikowa)		liczba pojedyncza			liczba mnoga
przypadek	deklinacja	m	ż	n	m ż n
Nom.	słaba mieszana mocna	der explorative ein explorativer explorativer	die explorative eine explorative explorative	das explorative ein exploratives exploratives	die explorativen explorativen explorative
Gen.	słaba mieszana mocna	des explorativen eines explorativen explorativen	der explorativen einer explorativen explorativer	des explorativen eines explorativen explorativen	der explorativen explorativen explorativer
Dat.	słaba mieszana mocna	dem explorativen einem explorativen explorativem	der explorativen einer explorativen explorativer	dem explorativen einem explorativen explorativem	den explorativen explorativen explorativen
Akk.	słaba mieszana mocna	den explorativen einen explorativen explorativen	die explorative eine explorative explorative	das explorative ein exploratives exploratives	die explorativen explorativen explorative
stopień wyższy (Komparativ) explorativer- przypadek deklinacja liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n m ż n Nom. słaba mieszana mocna der explorativere ein explorativerer explorativerer die explorativere eine explorativere explorativere das explorativere ein explorativeres explorativeres die explorativeren explorativeren explorativere Gen. słaba mieszana mocna des explorativeren eines explorativeren explorativeren der explorativeren einer explorativeren explorativerer des explorativeren eines explorativeren explorativeren der explorativeren explorativeren explorativerer Dat. słaba mieszana mocna dem explorativeren einem explorativeren explorativerem der explorativeren einer explorativeren explorativerer dem explorativeren einem explorativeren explorativerem den explorativeren explorativeren explorativeren Akk. słaba mieszana mocna den explorativeren einen explorativeren explorativeren die explorativere eine explorativere explorativere das explorativere ein explorativeres explorativeres die explorativeren explorativeren explorativere
stopień najwyższy (Superlativ) explorativst- przypadek deklinacja liczba pojedyncza liczba mnoga m ż n m ż n Nom. słaba mieszana mocna der explorativste ein explorativster explorativster die explorativste eine explorativste explorativste das explorativste ein explorativstes explorativstes die explorativsten explorativsten explorativste Gen. słaba mieszana mocna des explorativsten eines explorativsten explorativsten der explorativsten einer explorativsten explorativster des explorativsten eines explorativsten explorativsten der explorativsten explorativsten explorativster Dat. słaba mieszana mocna dem explorativsten einem explorativsten explorativstem der explorativsten einer explorativsten explorativster dem explorativsten einem explorativsten explorativstem den explorativsten explorativsten explorativsten Akk. słaba mieszana mocna den explorativsten einen explorativsten explorativsten die explorativste eine explorativste explorativste das explorativste ein explorativstes explorativstes die explorativsten explorativsten explorativste

(2.1) nieodm.; st. wyższy explorativer; st. najwyższy am explorativsten

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Explorieren n, Exploration ż, Explorator m, Exploratorin ż

czas. explorieren

przym. exploratorisch

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: