elektrotechnika

elektrotechnika (język polski)

wymowa:

^{ⓘ ⓘ}

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nauk. techn. dziedzina nauki i techniki zajmująca się wytwarzaniem, przesyłaniem, przetwarzaniem i zastosowaniem energii elektrycznej

odmiana:

przykłady:

(1.1) Ebonit to materiał wykorzystywany na przykład w elektrotechnice.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. elektrotechnik mos

przym. elektrotechniczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) electrical engineering
• duński: (1.1) elektroteknik w
• niemiecki: (1.1) Elektrotechnik ż
• norweski (bokmål): (1.1) elektroteknikk m
• norweski (nynorsk): (1.1) elektroteknikk m
• słowacki: (1.1) elektrotechnika ż
• szwedzki: (1.1) elektroteknik w
• ukraiński: (1.1) електротехніка ż
• węgierski: (1.1) elektrotechnika
• włoski: (1.1) elettrotecnica ż

źródła:

elektrotechnika (język słowacki)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) elektrotechnika

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. elektrotechnik m, elektrotechnička ż

przym. elektrotechnický

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

elektrotechnika (język węgierski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) elektrotechnika

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. elektrotechnikus

przym. elektrotechnikai

związki frazeologiczne:

etymologia:

węg. elektro- + technika

uwagi:

źródła: