bont

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

bont (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɔ̃nt], AS[bõnt], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) muz.  zob. : próg w instrumentach strunowych
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) próg
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Band (węzeł, wiązanie)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: próg
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 37, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.