binde

binde (język duński)

wymowa:

Dania: [ˈbenə]

znaczenia:

czasownik

(1.1) przywiązywać

(1.2) wiązać, zawiązywać, związywać

(1.3) krępować

(1.4) łączyć

(1.5) kojarzyć

(1.6) praw. zobowiązywać

(1.7) chem. wiązać, tworzyć wiązanie

odmiana:

(1.1) at binde, binder, bandt, bundet

przykłady:

(1.2) Jørgen bandt slipset foran spejlet, denne gang uden hjælp. → Jørgen zawiązał krawat przed lustrem, tym razem bez pomocy.

(1.4) I kalligrafisk skrivning er hvert bogstav ofte udformet individuelt og har sin egen unikke karakter, men de kan også bindes sammen. → W piśmie kaligraficznym każda litera jest często kształtowana indywidualnie i ma swój własny, unikalny charakter, ale litery mogą być również ze sobą łączone.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.4) forbinde

(1.6) forpligte

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. bind n, binder w

przym. bindende

związki frazeologiczne:

etymologia:

stnord. binda; por. ang. bind

uwagi:

źródła:

binde (język norweski (bokmål))

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

czasownik

(1.1) przywiązywać

odmiana:

(1.1) å binde, binder, bandt, bundet

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: