Kategoria:Język chiński

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

Język chiński ZH

Mamy 180 haseł w języku chińskim!

[edytuj] Język chiński – czyli co?

Chociaż niewiele osób w tej części globu zdaje sobie z tego sprawę, język chiński nie istnieje - w rzeczywistości pod nazwą tą kryje się kilkanaście różnych języków rodziny sinotybetańskiej, z których najpopularniejszy to „standardowy mandaryński”. Jest on oficjalnym standardem mówionego języka chińskiego, używanym jako język urzędowy w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru, a także jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. To właśnie ten język opisywany jest w Wikisłowniku jako język chiński.

Warto wiedzieć, że poszczególnych państwach standardowy mandaryński nosi różne nazwy:

• w ChRL jest nazywany mową powszechną (普通话, pinyin: pǔtōnghuà, bopomofo: ㄆㄨ ㄊㄨㄥ ㄏㄨㄚ);
• na Tajwanie - język państwowy (国语, pinyin: guóyǔ, bopomofo: ㄍㄨㄛ 一ㄩ);
• w Singapurze – po prostu język chiński (华语, pinyin:huáyǔ, bopomofo: ㄏㄨㄚ 一ㄩ).

Zobacz też:

• omówienie języka chińskiego w Wikipedii;
• kurs języka chińskiego na Wikibooks.

[edytuj] Jak korzystać z Wikisłownika?

Po dziś dzień język chiński opiera się na zapisie znakowym (汉字). Istnieją przy tym dwa zestawy znaków chińskich: uproszczone (简体字, pinyin: jĭantĭzi, bopomofo: ㄐ一ㄢ ㄊ一 ㄗ) i tradycyjne (繁體字, pinyin: fántĭzi, bopomofo: ㄈㄢ ㄊ一 ㄗ). Zapis tradycyjny, jak sama nazwa wskazuje, używany był już od historycznych czasów w Chinach. Obecnie stosuje się go w Hong Kongu, Makao, na Tajwanie i wśród emigracji chińskiej. Uproszczone znaki są rezultatem reform w Chinach kontynentalnych i używane są obecnie w ChRL oraz Singapurze. Istnieje wiele różnic pomiędzy tymi systemami, które powodują, że większość Chińczyków jest w stanie pisać tylko w jednym z nich, choć są w stanie odczytać oba pisma. Ponadto, osoba nieobeznana może uznać je za dwa oddzielne. W Wikisłowniku opisywane są oba rodzaje znaków – stąd dwa równoległe indeksy.

Podobnie jak tradycyjny słownik papierowy, również Wikisłownik języka chińskiego przeglądać można na kilka sposobów:

• poprzez indeks według romanizacji pinyin;
• poprzez indeks według 214 kluczy Kangxi (tylko dla znaków tradycyjnych);
• poprzez automatyczne indeksy znaków uproszczonych i tradycyjnych.

[edytuj] Jakich źródeł używamy?

Książki:

• Yeh The-ming "Far East Everyday Chinese", Taipei 2006, The Far East Book Co., Ltd., ISBN 975-612-482-4
• Wu Yu-lien "Chinese Language Reader", Taipei 2002, SMC Publishing Inc., ISBN 957-638-432-1

Słowniki:

• "Lerner’s Chinese-English Dictionary", Singapore 2005, Tuttle Publishing, ISBN 0-8048-3552-7
• "Far East Chinese-English Dictionary", Taipei 1996, The Far East Book Co., Ltd., ISBN 957-612-227-9