zvuk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zvuk (język chorwacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) dźwięk
odmiana:
(1.1) lp zvuk, zvuka, zvuku, zvuk, zvukom, zvuku, zvuče; lm zvukovi / zvuci, zvukova, zvukovima / zvucima, zvukove / zvuke, zvukovima / zvucima, zvukovima / zvucima, zvukove / zvuke
przykłady:
(1.1) Iz sobe su dolazili čudni zvukovi.Z pokoju dobiegały dziwne dźwięki.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

zvuk (język czeski)[edytuj]

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) dźwięk
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. zvučný, zvukový
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

zvuk (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) dźwięk
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zvukovosť ż, zvukár m, zvukárka ż, zvučnosť ż
przym. zvukový, zvukársky, zvučný
przysł. zvukovo, zvučne
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: