zjednoczenie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zjednoczenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌzʲjɛdnɔˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS[zʹi ̯ednočńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-ni…akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) polit. hist. powstanie jednolitego państwa z dwóch lub więcej dotychczas niepodległych państw; zob. też zjednoczenie (polityka) w Wikipedii
(1.2) organizacja powstała w wyniku połączenia organizacji, instytucji o podobnym profilu i zakresie działalności[1]
(1.3) rzecz. odczas. od: zjednoczyć
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) zjednoczenie Niemiec / Włoch • zjednoczenie państwa po okresie rozbicia dzielnicowego
synonimy:
(1.2) unia
antonimy:
(1.1) rozpad, rozbicie dzielnicowe; inkorporacja, wcielenie; aneksja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. zjednoczyć, jednoczyć
przym. zjednoczeniowy, zjednoczony
rzecz. jednoczenie n, jedynak mos
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło zjednoczenie w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.