Przejdź do zawartości

zaręczyć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

zaręczyć (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. ręczyć lub zaręczać)

(1.1) wziąć za kogoś lub za coś odpowiedzialność
(1.2) zapewnić, że coś jest prawdą

czasownik przechodni dokonany (ndk. zaręczać)

(2.1) doprowadzić do czyichś zaręczyn

czasownik zwrotny dokonany zaręczyć się (ndk. zaręczać się)

(3.1) przyrzec sobie nawzajem zawarcie małżeństwa
odmiana:
(1.1-2, 2.1) koniugacja VIb
(3.1) koniugacja VIb
przykłady:
składnia:
(1.1) zaręczyć za + B.
(2.1) zaręczyć + B. z + N.; przest. zaręczyć + B. + C.[1]
(3.1) zaręczyć się z + N.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) poręczyć
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zaręczyny nmos, ręczniczek mrz
czas. ręczyć ndk., zaręczać ndk.
przym. zaręczynowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „zaręczać” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.