Przejdź do zawartości

zakładnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

zakładnik (język polski)

[edytuj]
porywacz trzymający zakładnika (1.1)
wymowa:
IPA[zaˈkwadʲɲik], AS[zaku̯adʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) krym. osoba przetrzymywana w celu wymuszenia jakiś korzyści; zob. też zakładnik w Wikipedii
(1.2) przen. ktoś zmuszony do czegoś pewnymi okolicznościami
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Porywacze zażądali okupu. Jeśli go nie dostaną, to zabiją zakładników.
(1.2) Jak się okazuje, rząd stał się zakładnikiem własnych obietnic.
składnia:
(1.1) zakładnik + D.
(1.2) zakładnik + D.
kolokacje:
(1.1) zakładnik terrorystówdramat / los / życie / grupa / lista / wymiana zakładników • zostać zakładnikiem • brać / pojmać / uprowadzić / uwięzić / przetrzymywać / odbić / uwolnić zakładników
synonimy:
antonimy:
(1.1) porywacz
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zakład mrz
forma żeńska zakładniczka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. zakład + -nik[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „zakładnik” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.