złotnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

złotnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈzwɔtʲɲik], AS[zu̯otʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rzem. osoba zajmująca się złotnictwem; rzemieślnik artystyczny wyrabiający przedmioty z metali szlachetnych (m.in. złota, srebra, platyny, palladu)
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Święty Eligiusz jest patronem złotników i jubilerów.
(1.1) Cech Złotników z Lubeki ogłosił konkurs złotniczy, do udziału w którym zaproszeni wszyscy twórcy biżuterii z krajów nadbałtyckich: Litwy, Łotwy, Estonii, Polski, Norwegii, Finlandii, Szwecji, Danii, Rosji (Kaliningrad i Petersburg) i Niemiec (Meklemburgii-Pomorza, Szlezwik-Holsztynu i Hamburga).[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) być złotnikiem • pracować jako złotnik
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) rzemieślnik
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. złoty mrz, złoto n, złotnictwo n, złocenie n, złotko n, pozłotka ż, Złotnik mrz, Złotniki nmos
forma żeńska złotniczka ż, przest. złotnikowa ż
przym. złoty, złotniczy, złociutki
czas. złocić
wykrz. złociutka
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. złoto
uwagi:
(1.1) por. jubiler
tłumaczenia:
źródła:
  1. Konkurs jubilerski krajów nadbałtyckich . pb.info.pl. [dostęp 30 grudnia 2012].