wziąść

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wziąść (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vʲʑɔ̃w̃ɕʨ̑], AS[vʹźõũ̯ść], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ą 
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany

(1.1) daw. wziąć[1][2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Forma powstała w wyniku analogii do bezokoliczników z wygłosowym -ść (np. siąść)[3][4], upowszechniona w języku obiegowym[5]. Nie jest aprobowana jako część normy ogólnopolskiej ze względu na swą etymologiczną nieregularność[6][7], choć pojawiała się w dawnej literaturze[6]. Jedyną formą normatywną jest „wziąć[6][7][8][9], uchodzące za bardziej ugruntowane historycznie[6].
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Wziąść” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VII, Warszawa 1900–1927, s. 1139.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wziąć” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. Cytat: „wziąć (daw. też wziąść)”
  3. Jan Miodek: O języku do kamery. Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992, s. 72. ISBN 978-83-03-03527-1.
  4. Poradnik je̦zykowy. Wiedza Powszechna, 1906, s. 27.
  5. Zdzisław Stieber: Zarys gramatyki porównawczej języków słowiańskich: zeszyt 1. Fleksja imienna. zeszyt 2. Fleksja werbalna. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 14.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Hasło „Dlaczego należy mówić wziąć?” w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
  7. 7,0 7,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „Dlaczego nie wziąść?” w: Poradnia językowa PWN.
  8. Hasło „Siąść, trząść, ale: wziąć” w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
  9. Hasło „Czy wziąć przegra z wziąść?” w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.