wyzwolić

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

wyzwolić (język polski)[edit]

pronunciation:
definitions:

czasownik przechodni dokonany (ndk. wyzwalać)

(1.1) uczynić wolnym, przywrócić wolność
(1.2) książk. uwolnić z pęt, ze skrępowania, umożliwiając swobodę ruchów
(1.3) spowodować pojawienie się czegoś
(1.4) wytrącić z jakiegoś związku, substancji

czasownik zwrotny dokonany wyzwolić się (ndk. wyzwalać się)

(2.1) odzyskać wolność
(2.2) uwolnić się z tego, co powstrzymuje ruchy ciała
(2.3) przen. pozbyć się, uciec od niechcianych uczuć, cech
(2.4) wystąpić, ujawnić się nagle, niespodzianie
(2.5) wytrącić się z jakiegoś związku, substancji
inflection:
(1.1-4) koniugacja VIa
(2.1-5) koniugacja VIa
examples:
(2.2) Z trudem wyzwoliła się z uścisków chłopaka, gdy zobaczyli się po miesiącu rozłąki.
(2.3) Na wakacjach wyzwolił się z myśli o pracy i odpoczął.
(2.4) W pijanym towarzystwie wyzwoliła się potrzeba tańca.
syntax:
collocations:
synonyms:
(1.1) oswobodzić, uwolnić, uniezależnić
(1.2) oswobodzić, uwolnić, rozkiełznać; rozpętać, rozwiązać pęta
(1.4) wytrącić
(2.1) oswobodzić się, uwolnić się, uniezależnić się
(2.2) oswobodzić się, uwolnić się, rozkiełznać się
(2.3) oswobodzić się, uwolnić się, pozbyć się, uciec (od)
(2.5) wytrącić
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
czas. wyzwalać
rzecz. wyzwalacz m, wyzwalanie n, wyzwolenie n, wyzwoliciel m
przym. wyzwoleńczy, wyzwolony
idioms:
etymology:
notes:
translations:
sources: