Przejdź do zawartości

wynalazczyni

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wynalazczyni (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌvɨ̃nalaʃˈʧ̑ɨ̃ɲi], AS[vnalaščńi], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.udziąs.nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) autorka wynalazku, kobieta, która coś wynalazła
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wynalazek m, wynalazczość ż, wynalezienie n
forma męska wynalazca m
czas. wynaleźć dk., wynajdować ndk.
przym. wynalazczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. wynalazca + -yni
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: wynalazca
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.