wymuszenie

wymuszenie (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) praw. przestępstwo polegające na zmuszeniu osoby do określonego zachowania stosując przemoc lub groźby

(1.2) teoria syst. wielkość fizyczna będąca przyczyną zachodzących w układzie zjawisk fizycznych; zob. też wymuszenie-odpowiedź w Wikipedii

przysłówek

(2.1) tak, że coś robione jest wbrew czyjejś woli

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) M., B. i W. rzeczownika odczasownikowego od wymusić

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	wymuszenie	wymuszenia
dopełniacz	wymuszenia	wymuszeń
celownik	wymuszeniu	wymuszeniom
biernik	wymuszenie	wymuszenia
narzędnik	wymuszeniem	wymuszeniami
miejscownik	wymuszeniu	wymuszeniach
wołacz	wymuszenie	wymuszenia

(2.1) wymuszenie; st. wyższy bardziej wymuszenie; st. najwyższy najbardziej wymuszenie

przykłady:

(1.1) Zarzuty brzmiały poważnie: rozbójnicze wymuszenia na wielką, sięgającą kilkuset tysięcy dolarów, skalę.

(1.2) Zagadnienie obliczania prądów i napięć w obwodach elektrycznych można traktować jako wyznaczanie odpowiedzi obwodów na określone wymuszenie.

(2.1) Pawłow, by zyskać na czasie, pocierał bolące ramię i uśmiechał się wymuszenie.

składnia:

kolokacje:

(1.1) wymuszenie administracyjne / rozbójnicze • wymuszenie haraczu / okupu • wyrok za wymuszenie • odpowiadać / odpowiedzieć / skazywać / skazać za wymuszenie • oskarżać / oskarżyć / podejrzewać o wymuszenie • ofiara / sprawca / zarzut wymuszenia

(1.2) wymuszenie impulsowe / jednostkowe / sinusoidalne / skokowe / stałe / wykładnicze

synonimy:

antonimy:

(2.1) niewymuszenie

hiperonimy:

(1.1) przestępstwo

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. wymus m, wymuszoność ż

czas. musieć, wymusić dk., wymuszać ndk.

przym. wymuszony

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1-2) pol. wymusić + -enie

(2.1) pol. wymuszony + -ie

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) extortion; (1.2) input; (2.1) forcedly

źródła: