wykoleić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wykoleić (język polski)[edytuj]

lokomotywa wykoleiła się (2.1)
wymowa:
IPA[ˌvɨkɔˈlɛjiʨ̑], AS[vykolei ̯ić], zjawiska fonetyczne: epenteza i ̯ akc. pob.
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. wykolejać)

(1.1) spowodować wypadnięcie pojazdu z szyn
(1.2) przen. spowodować, że ktoś zdegraduje się, zmarnuje swoje życie

czasownik zwrotny niedokonany wykoleić się (ndk. wykolejać się)

(2.1) wypaść samemu z szyn
(2.2) przen. zdegradować się, zmarnować swoje życie
odmiana:
(1.1-2) koniugacja VIa
(2.1-2) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) W rejonie Szczutowa 27/28 III 1943 gwardziści z grupy Włodzimierza Ziemieckiego ("Żelaznego") wykoleili pociąg wojskowy na linii SierpcRypin[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wykolejeniec m, kolej ż, wykolejenie n, wykolejanie n, kolejnictwo n
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Krystyna Malik, Raciborska Maria (red.), Przewodnik po Polsce, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.