wszeteczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wszeteczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[fʃɛˈtɛʧ̑nɨ], AS[fšetečny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) przest. bezwstydny, rozpustny
(1.2) przest. plugawy, gorszący, nieprzyzwoity, sprośny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Nie unikał bowiem grzechu wszetecznego, zwłaszcza gwałcenia dziewic, więc był dotknięty chorobą raka[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wszetecznik mos, wszetecznica ż, wszeteczeństwo n, wszeteczność ż
przysł. wszetecznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Anna Plenzler, Polska Głos Wielkopolski, 16/07/2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.