winkiel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

winkiel (język polski)[edytuj]

winkiel (1.2) więźnia politycznego
wymowa:
IPA[ˈvʲĩŋʲcɛl], AS[vʹĩŋʹḱel], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-nk- 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) róg domu lub ulicy[1]
(1.2) gw. oboz. trójkąt, oznaka na ubraniu więźnia obozów koncentracyjnych[1]; zob. też winkiel (gwara obozowa) w Wikipedii
(1.3) środ. rzem. przyrząd służący do wyznaczania kąta prostego; kątownik
(1.4) daw. gw. więz. brauning[2]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Zza winkla wyskoczył umorusany dzieciak.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) węgieł
(1.3) kątownik
(1.4) gw. więz. (więźniów polit.) encyklopedia w ośmiu tomach[4]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Winkel[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 sjp.pl słownik języka polskiego
  2. Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
  3. 3,0 3,1 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło winkiel w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 297.