wegetacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wegetacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) biol. procesy wzrostu i rozwoju zachodzące jednocześnie lub oddzielnie w organizmie rośliny
(1.2) przen. życie człowieka bez aspiracji i perspektyw rozwoju[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Ruch obiegowy Ziemi przy stałym nachyleniu osi obrotu sprawia, że warunki oświetlenia Ziemi zmieniają się w rytmie rocznym, co pociąga za sobą zmiany klimatyczne oraz wpływa na wegetację roślin i tryb życia zwierząt.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wegetatywność ż, wegetowanie ż
czas. wegetować ndk.
przym. wegetacyjny, wegetatywny
przysł. wegetatywnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. vegetatiowyrastanie
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wegetacja w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. z Wikipedii