wdowiec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wdowiec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvdɔvʲjɛʦ̑], AS[vdovʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mężczyzna, którego ostatnia żona nie żyje
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wuj Leon jest wdowcemjego żona umarła na raka.
(1.1) Żona Jerzego umarła półtora roku temu, ale (on) nie był długo wdowcem: znowu się ożenił.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) wdowa, mąż, kawaler
hiperonimy:
(1.1) nieżonaty
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wdowieństwo n
forma żeńska wdowa ż, wdówka ż, wdowula ż
czas. owdowieć
przym. wdowi
związki frazeologiczne:
słomiany wdowiec
etymologia:
uwagi:
Forma „wdowcy” może być używana wyłącznie w mianowniku i wołaczu liczby mnogiej, użycie jej w dopełniaczu lub bierniku jest błędem[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło wdowiec w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 855, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. 2,0 2,1 Hasło wdowiec w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 1285, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.
  3. Hasło wdowiec w: Daniela Podlawska, Magdalena Światek-Brzezińska, Słownik poprawnej polszczyzny, s. 491, Warszawa-Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, 2009, ISBN 978-83-7446-842-8.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wdowiec w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.