Przejdź do zawartości

walać

Brak wersji przejrzanej
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
wymowa:

walać

znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. uwalać)

(1.1) pot. czynić coś brudnym, plamić, zanieczyszczać[1][2]

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) formować coś poprzez taczanie, kulanie lub wałkowanie[1]
(2.2) daw. w śmiech z kogoś walać: wyśmiewać się, drwić, szydzić[3][4]

czasownik zwrotny niedokonany walać się (dk. uwalać się)

(3.1) brudzić samego siebie lub swoje ubranie[1][5]
(3.2) stawać się brudnym, ulegać zabrudzeniu (np. o ubraniu leżącym na ziemi)[1][2]

czasownik zwrotny niedokonany walać się (dk. brak)

(4.1) o przedmiotach: znajdować się w nieładzie, być rozrzuconym, leżeć nie na swoim miejscu; poniewierać się[1][6]
(4.2) o ludziach i zwierzętach: tarzać się po ziemi, taczać się (często w kontekście upodlenia lub walki)[1]
odmiana:
(1.1, 2.1-2) koniugacja I
(3.1-2, 4.1-2) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Adama polubił za to, że [...] książek nie niszczył, nie walał[7].
(2.1) Koryto piekarskie służy do mieszania ciasta rękoma, [...] a tafla na korycie do walania chleba na niej, szlifowania bułek, plecenia strucli itp.[8]
(3.1) W mieszkaniu zastajesz stosy gruzów, wapna, walasz się w farbach olejnych [...][9].
(4.1) W pokoju panował nieład; części ubrania walały się po meblach[1].
(4.2) Dwudziestu trzech na ziemi wala się zabitych[10]
składnia:
kolokacje:
(1.1) walać ręce / ubranie / stół • walać błotem / farbą / kredą / atramentem
(2.1) walać ciasto / chleb
(4.1) śmieci / papiery / książki / ubrania się walają • walać się po podłodze / po pokoju / po ziemi • walać się pod nogami
synonimy:
(1.1) brudzić, plamić, zanieczyszczać; pot. babrać, paprać, smolić, tytłać, świnić
(2.1) kulać, taczać, wałkować
(2.2) wyśmiewać się, drwić, szydzić
(3.1) brudzić się, plamić się; pot. babrać się, paprać się, tytłać się, świnić się
(4.1) poniewierać się, leżeć
(4.2) tarzać się, taczać się
antonimy:
(1.1) czyścić, myć, prać
(3.1) czyścić się, myć się
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. uwalać dk., uwalić dk., powalać dk., zawalać dk., wywalać ndk., wywalić dk., zwalać ndk., zwalić dk.
rzecz. walanie n, wał mrz, wałek mrz
związki frazeologiczne:
walać się kupami
etymologia:
prasł. *vaľatiprzewracać, obalać, toczyć[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 3 4 5 6 7 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „walać” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 1 2 Hasło „walać” w: Mały słownik języka polskiego, red. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1969, ISBN 83-01-08786-2.
  3. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „walać” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  4. Hasło „walać” w: Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008, ISBN 978-83-08-04191-8.
  5. Hasło „walać” w: Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1.
  6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „walać się” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  7. Gruszecka Aniela, Od Karpat nad Bałtyk: opowieść, Warszawa: Czytelnik, 1946, s. 23.
  8. Karol Szczurek, Piekarz polski. Podręcznik przygotowawczy do egzaminów mistrzowskich i czeladniczych w rzemiośle piekarskim oraz do użytku w pracowniach (Poznań: Wielkopolska Księgarnia Wydawnicza, 1947), s. 24.
  9. Przegląd Tygodniowy. Życie społeczne, literatura i sztuki piękne, R. 10 (1875), nr 29
  10. Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie. Historja szlachecka z r. 1811 i 1812, we dwunastu księgach, wierszem, Księga IX, Paryż: Alexander Jełowicki, 1834.