uzębienie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

uzębienie (język polski)[edytuj]

uzębienie (1.1) człowieka
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zool. stomat. zestaw wszystkich zębów u danego osobnika; zob. też uzębienie w Wikipedii
(1.2) techn. komplet zębów w określonych narzędziach
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Siekacze, kły i zęby trzonowe uzębienia mlecznego zastępowane zębami stałymi: siekaczami, kłami i zębami przedtrzonowymi.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) uzębienie bunodontyczne / difiodontyczne / heterodontyczne / homodontyczne / lofodontyczne / mleczne / monofiodontyczne / polifiodontyczne / sekodontyczne / selenodontyczne / stałe / tekodontowe
synonimy:
(1.1) zęby, ząbki
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. uzębiony
rzecz. uzębioność ż, ząb mrz
czas. ząbkować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. ząb
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: