utylitaryzm
utylitaryzm (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) filoz. pogląd, którego główna myśl definiuje moralność i etykę czynu jako wypadkowe jego pozytywnych i negatywnych skutków[1]; zob. też utylitaryzm w Wikipedii
- (1.2) książk. dążenie do osiągnięcie jak największych korzyści praktycznych, nawet po trupach do celu
- odmiana:
- (1.1) blm[2],
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik utylitaryzm utylitaryzmy dopełniacz utylitaryzmu utylitaryzmów celownik utylitaryzmowi utylitaryzmom biernik utylitaryzm utylitaryzmy narzędnik utylitaryzmem utylitaryzmami miejscownik utylitaryzmie[3] utylitaryzmach wołacz utylitaryzmie[3] utylitaryzmy
- przykłady:
- (1.1) Najbardziej znaną koncepcją konsekwencjonalistyczną jest utylitaryzm odwołujący się do zasady użyteczności[4].
- (1.2) Człowiek współczesny wpadł w pułapkę sideł utylitaryzmu, który ceni tylko korzyści materialne, a pragmatyzm, prawdę i dobro mierzy tzw. sukcesem[5].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. utylitarność ż, utylitarysta mos, utylistarystka ż
- przym. utylitarystyczny, utylitarny
- przysł. utylitarystycznie, utylitarnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. utilitarism < łac. utilitas[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) utilitarism
- duński: (1.1) utilitarisme w
- hiszpański: (1.1) utilitarismo m
- rosyjski: (1.1) утилитари́зм m
- ukraiński: (1.1) утилітари́зм m
- źródła:
- 1 2
Hasło „utylitaryzm” w: Encyklopedia PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „‑zmie” wymawia się alternatywnie jako „‑zmie” albo „‑źmie”.
- ↑ Alicja Łaska-Formejster, Proces kształtowania roli zawodowej lekarza rodzinnego, 2002, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Alicja Patey, "Duch i Sacrum", „Akant”, 2008-01, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
