ustnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ustnik (język polski)[edytuj]

główki i ustniki (1.1) fajek
ustniki (1.2) waltorni
wymowa:
IPA[ˈustʲɲik], AS[ustʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) część papierosa lub fajki trzymana w ustach podczas palenia
(1.2) muz. część instrumentu dętego w postaci rurki trzymanej w ustach lub przykładanej do nich w celu wdmuchania powietrza; zob. też ustnik (muzyka) w Wikipedii
(1.3) część aparatu służącego nurkowi do oddychania
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Ten palił papierosa gryząc jego ustnik i systematycznie wypluwając na odległość kawałki papieru[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) dziób
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. usta nmos
przym. ustnikowy, ustny
przysł. ustnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. S. Żeromski, Walka z szatanem