uskok

uskok (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈuskɔk], AS: [uskok] ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) skok do tyłu lub w bok wykonany w celu uniknięcia jakiegoś niebezpieczeństwa

(1.2) geol. pęknięcie mas skalnych, wzdłuż którego nastąpiło ich przesunięcie względem siebie; zob. też uskok w Wikipedii

(1.3) fonet. obniżenie wysokości dźwięku między sylabami lub wyrazami języka tonalnego, w IPA oznaczane symbolem ꜜ [od 1969]

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	uskok	uskoki
dopełniacz	uskoku	uskoków
celownik	uskokowi	uskokom
biernik	uskok	uskoki
narzędnik	uskokiem	uskokami
miejscownik	uskoku	uskokach
wołacz	uskoku	uskoki

przykłady:

(1.1) Od uderzenia kamieniem uratował się zręcznym uskokiem.

(1.3) Uskok został rozpoznany jako odrębne zjawisko w tonologii języków afrykańskich (akan i innych kwa) bardzo wcześnie, bo już w końcu XIX wieku, późniejsze badania znacznie poszerzyły listę języków, które tę cechę posiadają i pozwoliły rozpoznać jej funkcje.

składnia:

kolokacje:

(1.1) zrobić uskok

(1.2) uskok normalny / odwrócony / przesuwczy

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. uskakiwanie n

czas. skoczyć, uskakiwać ndk., uskoczyć dk.

przym. uskokowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) fault; (1.3) downstep
• arabski: (1.2) فالق
• baskijski: (1.3) beheratzea nżw
• bułgarski: (1.2) разлом m
• chiński standardowy: (1.3) 降阶 (jiàng jiē)
• duński: (1.3) trin ned n
• estoński: (1.3) allaastuv
• francuski: (1.2) faille ż
• japoński: (1.3) ダウンステップ (daunsuteppu)
• litewski: (1.3) šúolis žemỹn m
• norweski (bokmål): (1.3) nedsteg n
• norweski (nynorsk): (1.3) nedsteg n
• nowogrecki: (1.3) κατάβαση ż
• szwedzki: (1.3) nedsteg n
• włoski: (1.2) faglia ż; (1.3) abbassato m

źródła: