uraczyć

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

uraczyć (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[uˈraʧ̑ɨʨ̑], AS[uračyć]
definitions:

czasownik przechodni dokonany (ndk. raczyć)

(1.1) aspekt dokonany od: raczyć

czasownik zwrotny dokonany uraczyć się (ndk. raczyć się)

(2.1) aspekt dokonany od: raczyć się
inflection:
(1.1) koniugacja VIb
(2.1) koniugacja VIb
examples:
(1.1) Mlekiem ze swej baronowskiej piersi by go uraczyła, gdyby mogła[1].
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. uraczenie n
idioms:
etymology:
notes:
translations:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: raczyć
sources:
  1. Janusz Rudnicki, Mój Wehrmacht, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.