ugrofiński

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ugrofiński (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌuɡrɔˈfʲĩj̃sʲci], AS[ugrofʹĩĩ ̯sʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.rozs. artyk.akc. pob.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) dotyczący Ugrofinów
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Język fiński należy do ugrofińskiej grupy językowej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) fiński, węgierski
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ugrofinistyka, ugrofinistka, ugrofinista
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. Ugro + Finnic od stros. ugri i finny (Węgrzy i Finowie)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło ugrofiński w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.