tynk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tynk (język polski)[edytuj]

tynk (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bud. powłoka odpowiednio przygotowanej zaprawy budowlanej nałożonej na surową powierzchnię ściany, filaru, sufitu, itp.
(1.2) przen. iron. zbyt gruby, przesadny makijaż
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) tynk natryskowy / suchy / wewnętrzny / zewnętrzny / strukturalny / szlachetny
synonimy:
(1.2) tapeta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tynkarz m, tynkowanie n, tynkownica ż, otynkowanie n, zatynkowywanie n, zatynkowanie n, wytynkowanie n
czas. tynkować ndk., otynkować dk., wytynkować dk., zatynkowywać ndk., zatynkować dk.
przym. tynkarski, tynkowy, natynkowy, podtynkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 8.