turoneński

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

turoneński (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik relacyjny

(1.1) zob. turoński
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Kiedy w roku 1250 król z resztkami swej armii wzięty został do niewoli, sułtan Egiptu zażądał okupu w wysokości 500 000 funtów turoneńskich, co równało się milionowi złotych bizantów[1].
(1.1) Po szczegółowym zbadaniu proweniencji każdego z kodeksów na podstawie dostępnego materiału, określamy całą grupę mianem redakcji iryjsko-turoneńskiej[2].
(1.1) Pozwoliłem sobie położyć nacisk na zaimektego", gdyż także i Grzegorz turoneński Sykariusza wymienia, ale innego: zamordowanego chyba o całe pokolenie wcześniej[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Tours n
przym. turoński
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. Turonensis
uwagi:
tłumaczenia:
zobacz listę tłumaczeń w haśle: turoński
źródła:
  1. Edward Potkowski, Zakony rycerskie, s. 71, wyd. Bellona, 1995.
  2. Aleksander Gieysztor, Ze studiów nad genezą wypraw krzyżowych Encyklika Sergiusza IV, 1009-1012, s. 34, 1948.
  3. Teodor Parnicki, Muza dalekich podróży: powieść, s. 95, 1970.