trywialny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

trywialny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[trɨˈvʲjalnɨ], AS[tryvʹi ̯alny], zjawiska fonetyczne: zmięk. i → j  
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) książk.  niewyszukany, pospolity
(1.2) oczywisty i banalnie łatwy[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Ze wspomnień i pamiętników wiadomo, że dosadność ta nie była pozą: Huysmans tak samo pisał, jak mówił, nie stroniąc od gwary ulicznej i wyrażeń uchodzących podówczas za trywialne.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ordynarny, prostacki
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przysł.  trywialnie
rzecz.  trywialność f , trywializowanie n 
czas.  trywializować
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  trivialis < łac.  trivium
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło trywialny w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Julian Rogoziński, przedmowa [w:] "Na wspak" J.-K. Huysmansa, Czytelnik 1976, s. 10.