trumna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

trumna (język polski)[edytuj]

trumna (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈtrũmna], AS[trũmna], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zazwyczaj drewniany pojemnik, do którego kładzie się ciało zmarłej osoby, zob. też trumna w Wikipedii
(1.2) pot. zamknięty bagażnik dachowy
(1.3) sport. pot. pole pod koszem
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Ciało zmarłego złożono do trumny.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pochować w trumnie • leżeć w trumnie
synonimy:
(1.1) eufem. cztery deski, drewniana jesionka, drewniany szlafrok, sosnowa jesionka, dębowa kamizelka[1], drewniany garnitur; daw. skrzynka; gw. (Śląsk Cieszyński) tróchła, trówła
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. trumniarz mos, trumniak mrz
zdrobn. trumienka ż
przym. trumienny
związki frazeologiczne:
gwóźdź do trumnyciszej nad tą trumną
etymologia:
(1.1) śwn. Truhe, śwn. Truhne[2][3]skrzynia
uwagi:
Jedyną poprawną formą dopełniacza liczby mnogiej tego słowa jest „trumien”. Wariant „trumn” nie jest poprawny[4].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Anna Dąbrowska Eufemizmy współczesnego języka polskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1993, ISBN 8322910088, s. 106
  2. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 644, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006, ISBN 83-08-03648-1.
  3. Alicja Karszniewicz-Mazur Zapożyczenia leksykalne ze źródła niemieckiego we współczesnej polszczyźnie, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1988, s. 114.
  4. Hasło trumna w: Daniela Podlawska, Magdalena Światek-Brzezińska, Słownik poprawnej polszczyzny, s. 466, Warszawa-Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, 2009, ISBN 978-83-7446-842-8.