tropiciel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

tropiciel (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) łow. osoba tropiąca zwierzynę[1]
(1.2) przen. szpicel[1]

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) kynol. łow. pies tropiący zwierzynę[1]; zob. też tropowiec w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Dziedzicowie mają dobrych tropicieli, urządzają doskonałe polowania.
(1.2) Ślad odnalazł indiański tropiciel z wioski nad potokiem.
(2.1) Myśliwy trzyma tropiciela u siebie, traktuje go nieomal jak członka rodziny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) tropowiec
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) łowca
(2.1) pies
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. trop m, tropienie n, tropicielstwo n, tropowiec mzw
czas. tropić ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. tropić + -el
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło tropiciel w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.