trauen

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

trauen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈtʀaʊ̯ən] IPA[ˈtʀaʊ̯tə] IPA[ɡəˈtʀaʊ̯t]
?/i ?/i ?/i
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) ufać, zaufać, wierzyć, uwierzyć
(1.2) odważyć się, zdobyć się
(1.3) udzielać ślubu, udzielić ślubu
odmiana:
(1.1-3)[1] trauen (traut), traute, getraut (haben)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.3) trauen lassen
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Trauen n, Trauung ż, Traute ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
śwn. trūwen < swn. trū(w)ēn[2]
uwagi:
zobacz też: trauenantrauenanertrauenbetrauengetrauenherantrauenheimtrauenhineintrauenmisstrauenvertrauenzutrauen
źródła:
  1. Wiktionary.de, trauen (Konjugation), dostęp 03.10.2022
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „trauen” w: Duden Onlinewörterbuch, Bibliographisches Institut., dostęp 03.10.2022