topielica

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

topielica (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌtɔpʲjɛˈlʲiʦ̑a], AS[topʹi ̯elʹica], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pot. zwłoki kobiety, która utopiła się, także kobieta uratowana od utonięcia
(1.2) upiór, rzekomy duch utopionej kobiety
(1.3) zool. Ranatra linearis[1], owad; zob. też topielica w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Policjanci wyciągnęli spod mostu topielicę.
(1.2) Tylko mgławice nad nurtem Narewu skłębiły się gęściej i ukryły w swej płachcie bladolice boginki, zielonookie rusałki-wodnice, topielice upiorne, unoszone wartem bieżnym, rogany-latawice, na pruską Szatrję dążące.[2] (sic!)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-2) wodnica
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. topiel ż, topienie n, utopienie n, zatapianie n, zatopienie n, utopiec m
forma męska topielec m
czas. topić ndk., zatapiać ndk., utopić dk., zatopić dk.
związki frazeologiczne:
czesać się na topielicę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: topielec
źródła:
  1. Hasło Ranatra linearis w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2. Ferdynand Antoni Ossendowski Wańko z Lisowa. Powieść historyczna z wieku XIII, Książnica-Atlas, Lwów-Warszawa 1929, s. 2