teokracja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

teokracja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polit. ustrój państwowy w którym najwyższa władza należy do samego boga, a dalej do jego przedstawicieli (duchowieństwa), którzy wchodzą w skład rządu albo podporządkowują go sobie
(1.2) polit. państwo o ustroju (1.1)
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. bogowładztwo; daw. rzad. bogorządztwo, bogowładność
(1.2) daw. bogowładztwo; daw. rzad. bogorządztwo, bogowładność
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. teokratyczny
rzecz. teokratyczność ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. teo- + -kracja < gr. θεοκρατίαBogowładztwo < gr. θεός + κρατέωBóg + rządzę
Termin w greckim brzmieniu θεοκρατία pojawia się po raz pierwszy u żydowskiego historyka Józefa Flawiusza i odnosił się on do sposobu w jakim Żydzi zorganizowali swe społeczeństwo za czasów sędziów tj. po czasach Mojżesza, a przed tym jak Saul został królem.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: