Przejdź do zawartości

teogonia

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Podobna pisownia Podobna pisownia: teogonía

teogonia (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. zbiór wyobrażeń i opowieści na temat pochodzenia bóstw
(1.2) dział teologii i mitologii zajmujący się badaniem pochodzenia Boga; zob. też teogonia w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Taką władzę nad parowozami mógł mieć tylko Bóg-Ojciec, Bóg-Maszynista, wieczny i nieśmiertelny. A tymczasem stała się rzecz, która zakłóciła parowozową teogonię[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. teogoniczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. θεογονία → „Narodziny bogów”, tytuł dzieła Hezjoda[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Brzechwa, Gdy owoc dojrzewa, 1958, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) mit. teogonia[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. teogoniko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
wymowa:
IPA: /te.o.go.ˈni.a/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) mit. teogonia
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. teogonico
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. θεογονία
uwagi:
źródła: