teodycea

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

teodycea (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) filoz. teol. koncepcja dążąca do uzgodnienia sprzeczności pomiędzy wiarą w dobro i wszechmoc bożą a istnieniem zła i nieszczęść na świecie; zob. też teodycea w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Teodyceę na gruncie chrześcijańskim rozwinął szeroko Augustyn[1].
(1.1) (…) za antynatalizmem przemawiają te same argumenty, które stosowane w rozważaniach o teodycei. To nie jest najlepszy ze światów[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. théodicée < gr. θεός + δίκη
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Studia Filozoficzne, 1972, str. 150.
  2. blogfilozoficzny.blox.pl