Przejdź do zawartości

sztuka walki

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

sztuka walki (język polski)

[edytuj]
trening sztuki walki (1.1)
trening sztuki walki (1.1)
wymowa:
ⓘ ⓘ
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński

(1.1) sport. umiejętność walki wręcz, niekiedy bronią białą, zdobywana poprzez trening; zob. też sztuki walki w Wikipedii
odmiana:
(1.1) związek rządu,
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianowniksztuka walkisztuki walki
dopełniaczsztuki walkisztuk walki
celowniksztuce walkisztukom walki
bierniksztukę walkisztuki walki
narzędniksztuką walkisztukami walki
miejscowniksztuce walkisztukach walki
wołaczsztuko walkisztuki walki
przykłady:
(1.1) Sztuki walki mogą składać się z następujących elementów: uderzeń pięścią lub łokciem, kopnięć, chwytów, duszeń, rzutów, dźwigni oraz walki bronią (białą)[1].
(1.1) Dziewczyna, jako jedyna z córek Souna trenuje sztuki walki[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) sport
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Sztuki walki” w: pl.wikipedia.org.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Ranma ½” w: pl.wikipedia.org.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=sztuka_walki&oldid=8822629”