sztuka walki

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

sztuka walki (język polski)[edytuj]

trening sztuki walki (1.1)
trening sztuki walki (1.1)
wymowa:
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński

(1.1) sport. umiejętność walki wręcz, niekiedy bronią białą, zdobywana poprzez trening; zob. też sztuki walki w Wikipedii
odmiana:
(1.1) związek rządu,
przykłady:
(1.1) Sztuki walki mogą składać się z następujących elementów: uderzeń pięścią lub łokciem, kopnięć, chwytów, duszeń, rzutów, dźwigni oraz walki bronią (białą).[1]
(1.1) Dziewczyna, jako jedyna w rodzinie (nie licząc ojca) trenuje sztuki walki.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) sport
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: