Przejdź do zawartości

sztuciec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

sztuciec (język polski)

[edytuj]
sztućce (1.1)
wymowa:
IPA: [ˈʃtut͡ɕɛt͡s], AS: [štućec], zjawiska fonetyczne: zmięk.
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) przedmiot służący do jedzenia: nóż, widelec lub łyżka; zob. też sztućce w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianowniksztuciecsztućce
dopełniaczsztućcasztućców
celowniksztućcowisztućcom
bierniksztuciecsztućce
narzędniksztućcemsztućcami
miejscowniksztućcusztućcach
wołaczsztućcusztućce
przykłady:
(1.1) Niemowlakom sztućce nie są potrzebne.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Stützen → podpórki stołowe (pod noże, widelce, łyżki)[1]
uwagi:
używane zwykle w liczbie mnogiej[1]
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: sztućce
źródła:
  1. 1 2 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło „sztuciec” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=sztuciec&oldid=8465448”