sznaucer

sznaucer (język polski)

sznaucer (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈʃnawt͡sɛr], AS: [šnau̯cer], zjawiska fonetyczne: u → ł 

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) kynol. rasa psa z grupy pinczerów szorstkowłosych, pochodząca z Niemiec; zob. też sznaucer średni w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	sznaucer	sznaucery
dopełniacz	sznaucera	sznaucerów
celownik	sznaucerowi	sznaucerom
biernik	sznaucera	sznaucery
narzędnik	sznaucerem	sznaucerami
miejscownik	sznaucerze	sznaucerach
wołacz	sznaucerze	sznaucery

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) sznaucer miniaturowy • sznaucer średni • sznaucer olbrzym

synonimy:

(1.1) brodacz, brodacz monachijski

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. sznaucerka ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. Schnauzer < niem. Schnauze → pysk, od charakterystycznego kształtu kufy zwierzęcia

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Rasy psów

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) schnauzer
• czeski: (1.1) knírač m
• francuski: (1.1) schnauzer m
• niemiecki: (1.1) Schnauzer m
• rosyjski: (1.1) шнауцер
• ukraiński: (1.1) шна́уцер m

źródła: