stygn

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

stygn (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) ścieg, szew[1]
odmiana:
(1.1) ett stygn, stygnet, stygn, stygnen
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) kedjestygnkorsstygn
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
również styng (rzadsze)
źródła:
  1. Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 462, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.