stolec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

stolec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈstɔlɛʦ̑], AS[stolec]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) fizj. med. odchody ludzkie lub zwierzęce
(1.2) daw. tron monarchy, biskupa
(1.3) daw. przen. władza królewska, książęca, biskupia
(1.4) przen. żart. lub iron. wysoki urząd[1]
(1.5) st.pol. wypróżnianie się[2]
(1.6) st.pol. nocnik[2]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) oddać stolec
synonimy:
(1.1) med. kał, posp. kupa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. stolcowy, stołeczny
rzecz. stół mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
W dopełniaczu liczby mnogiej poprawna jest wyłącznie forma „stolców”. Forma „stolcy” jest błędna[3][4].
tłumaczenia:
(1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle: wypróżnianie się
(1.6) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nocnik
źródła:
  1. Hasło stolec w: Inny słownik języka polskiego PWN, red. Mirosław Bańko, t. II, s. 691, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, ISBN 978–83–01–17799–7.
  2. 2,0 2,1 Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 237.
  3. Hasło stolec w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 1107, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.
  4. Hasło stolec w: Daniela Podlawska, Magdalena Światek-Brzezińska, Słownik poprawnej polszczyzny, s. 428, Warszawa-Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, 2009, ISBN 978-83-7446-842-8.

stolec (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) tron
(1.2) władza królewska, książęca, wysoki urząd, godność
(1.3) rzad. stolik
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: