smarkacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

smarkacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈsmarkaʧ̑], AS[smarkač]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pogard. dziecko, mały chłopiec
(1.2) obraź. osoba, która zachowuje się niedojrzale, dziecinnie
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1-2) szczeniak, gówniarz, reg. śl. gid, reg. śl. gizd
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. posmarkanie n, smark mos/mrz, smarkaczostwo n, smarkaczowskość ż, smarkanie n, smarkata ż, smarkateria ż, smarkatka ż, smarki nmos, smarknięcie n, smarkul mos, smarkula ż, smarkulka ż, usmarkanie n, usmarkaniec mos, wysmarkanie n, wysmarkiwanie n, zasmarkanie n, zasmarkiwanie n
czas. posmarkać dk., smarkać ndk., smarknąć dk., usmarkać dk., wysmarkać dk., wysmarkiwać ndk., zasmarkać dk., zasmarkiwać ndk.
przym. smarkaczowaty, smarkaczowski, smarkatowaty, smarkaty, usmarkany, zasmarkany
przysł. smarkato
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: