skłócenie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

skłócenie (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzecz. odczas. od: skłócić
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kłócenie n, skłócanie n, pokłócenie n, wykłócanie n, wykłócenie n, zakłócanie n, zakłócenie n, kłótnia ż, kłótliwość ż, kłótnictwo n, kłótnik m, kłótnica ż, kłótniarz m, kłótniarka ż
czas. kłócić ndk., skłócać ndk., skłócić dk., pokłócić dk., wykłócać ndk., wykłócić dk., zakłócać ndk., zakłócić dk.
przym. skłócony, pokłócony, kłótliwy
przysł. kłótliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: