siłacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

siłacz (język polski)[edytuj]

siłacz (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɕiwaʧ̑], ASiu̯ač], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś bardzo silny fizycznie
(1.2) przen. ktoś, kto potrafi podołać trudom i przeciwnościom
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jacek to prawdziwy siłacz nosi swoją żonę na rękach.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) mocarz, atleta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) strongman
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. siła ż, siłka ż, silnik m, siłownia ż, siłownik m, siłowanie n
forma żeńska siłaczka ż
czas. siłować ndk.
przym. silny, siłowy, silnikowy
przysł. silnie, siłowo, siłą
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. siła + -acz[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.