serendipity

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

serendipity (użycie wyrazu obcego w języku polskim)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) zdolność, dar znajdowania wartościowych i miłych rzeczy, których się nie szukało[1]
(1.2) zdolność, dar dokonywania szczęśliwych przypadkowych odkryć[1]
odmiana:
przykłady:
(1.2) Istnieje w angielszczyźnie słowo serendipity, ukute w 1754 przez Horacego Walpole'a, twórcy angielskiej powieści gotyckiej. Miało ono oznaczać zdolność robienia korzystnych przypadkowych odkryć dzięki bystrości umysłu (…)[2].
(1.2) W dokonaniu odkrycia Sir John duże znaczenie nadaje nieprzewidywalnemu zbiegowi okoliczności, tzw. serendipity[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. serendipity, z opowiadania „The Three Princes of Serendip” („Trzej książęta z Serendipu”) autorstwa Horacego Walpole < arab. Serendib < pers. Serendip → staroperska nazwa Sri Lanki / Cejlonu
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Les Problèmes des genres littéraires, 1971, t. 15, str. 145
  3. Antoni Kukliński, Kinga Pawłowska, Kreowanie obrazu Polski w świecie, 1999, str. 196

serendipity (język angielski)[edytuj]

wymowa:
IPA/ˌsɛ.rɛn.ˈdɪp.ə.ti/ X-SAMPA: /%sE.rEn."dIp.@.ti/
wymowa amerykańska ?/i
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) przypadkowe odkrycie
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. serendipitous
przysł. serendipitously
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: