sentencja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

sentencja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sɛ̃nˈtɛ̃nʦ̑ʲja], AS[sẽntncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zwięzłe sformułowanie pewnej ogólnej myśli, np. filozoficznej; zob. też maksyma w Wikipedii
(1.2) praw. najważniejsza część wyroku lub decyzji administracyjnej, zawierająca rozstrzygnięcie sprawy
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) W niniejszej sprawie uznano, że zostały spełnione przesłanki określone w powyższym przepisie, umożliwiające zmianę decyzji, w związku z czym postanowiono orzec, jak w sentencji.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) sentencja łacińska
(1.2) sentencja wyroku / decyzji administracyjnej
synonimy:
(1.1) maksyma, aforyzm, gnoma
(1.2) osnowa, rozstrzygnięcie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sentencjonalność ż
przym. sentencjonalny
przysł. sentencjonalnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. sententiazdanie, sąd, opinia, myśl
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. fragment decyzji administracyjnej Urzędu Regulacji Energetyki